Encyclopedie: Laetrile

Uit: Tussen Waarheid en Waanzin: een encyclopedie der pseudo-wetenschappen
*Alternatief geneesmiddel tegen kanker.
Door: Van de Webredactie | Geplaatst: 30 apr 2009 | Laatste Wijziging: 16 aug 2016

Het is gemaakt van abrikozenpitten, en bevat veel amygdaline, een stof die ontleedt in cyanide. De claims voor dit potentieel gevaarlijke spul werden telkens anders. Eerst heette het dat het kanker genas, daarna dat het maakte dat de patiënten zich beter voelden, toen dat het een vitamine was (B17) en kanker een kwestie van vitaminegebrek en vervolgens dat het alleen werkte als het tegelijk met enzymen (*enzymtherapie), lavementen, diëten en enorme hoeveelheden vitaminen (*orthomoleculaire geneeskunde) werd ingenomen. Er zijn proeven met Laetrile genomen, maar die hebben nooit enige werkzaamheid aangetoond.

Laetrile heeft een lange geschiedenis. De naam is bedacht omstreeks 1951 door Ernst Krebs, die beweerde dat zijn vader al met deze stof had geëxperimenteerd in 1926. Het idee was dat gezonde cellen enzymen bevatten die de cyanide onschadelijk maakten, en dat de kankercellen dat enzym misten.

De Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) ondernam proeven en onderzocht ook 44 patiënten die met Laetrile behandeld waren (meer dan de helft was al dood). De biochemische verklaring bleek niet te kloppen, dus veranderde Krebs de theorie: Laetrile dat werd ingespoten zou het lichaam juist verlaten zonder te ontleden. Uiteindelijk leek het er in 1963 op dat het doek was gevallen voor Laetrile. De thalidomideramp had geleid tot veel strengere wetten op geneesmiddelen (in de VS zelf waren er nauwelijks thalidomidegevallen omdat een strenge arts, Frances O. Kelsey, van mening was geweest dat de bewijzen van veiligheid nog niet in orde waren).

Door allerlei acties zoals lovende krantenartikelen, energieke mond-tot-mondreclame, boekjes, lezingen, brievencampagnes enzovoorts wist Laetrile het nog lang uit te houden. Als resultaat van deze campagne werden wetten uitgevaardigd die het artsen toestonden om terminale patiënten niet-goedgekeurde medicijnen voor te schrijven. Uiteindelijk werden opnieuw uitvoerige proeven gedaan met Laetrile. In 1981-1982 bleek de totale onwerkzaamheid van dit middel. De uitslag van de proeven droeg veel bij tot de neergang van Laetrile, evenals het overlijden van een bekende gebruiker, de acteur Steve McQueen. Men kan zich nog wel met Laetrile laten behandelen, in een Mexicaanse kliniek.


Literatuur
Young, J.H., American health quackery. Princeton, 1992a.

Uit: Tussen Waarheid en Waanzin: een encyclopedie der pseudo-wetenschappen, door Marcel Hulspas en Jan Willem Nienhuys (vierde herziene druk, De Geus, 2002).

Naschrift 2009

Laetrile is eigenlijk een chemische modificatie van amygdaline. In het Wikipedia-artikel over amygdaline is het verschil tussen beide moleculen duidelijk te zien, en daar wordt opgemerkt dat in Mexico de term Laetrile gebruikt wordt voor een stof waarvan de moleculen gedeeltelijk spiegelbeeldig zijn ten opzichte van amygdaline. Ernst T. Krebs Jr. is voor zover na te gaan geen nauwe verwant van Sir Hans Adolf Krebs (1900-1981), die in 1953 de Nobelprijs kreeg voor zijn ontdekking van de citroenzuurcyclus ofwel Krebs-cyclus.

Voor meer artikelen over Laetrile op deze site zie:
Abrikozenpitten en kanker, door Marie P. Prins
Abrikozenpitten en kanker (deel II), door Marie P. Prins
Laetrile en de prachtframboos, door Webredactie met hulp van Marie P. Prins

 

Lees ook