Top twintig 20e eeuw: Plaats 6: Defares, J.G.

Door: C.N.M. Renckens | Geplaatst: 29 mei 2001 | Laatste Wijziging: 16 feb 2016
De pdf van Genezen is het woord niet,
met de hele Top Twintig en fraaie illustraties
is op de site van Skepsis down te loaden,
en trouwens ook als boekje nog verkrijgbaar.

(1927-heden; prakt. ±1968-heden)

'Het is vooral in de vroegste of vroege stadia van degeneratieve processen, dat de celgeneeskunst met maximale effectiviteit kan worden ingezet.' J.G.Defaresin: De Celtherapie, 1973.

James George Defares studeerde medicijnen te Amsterdam aan de GU en promoveerde te Utrecht in 1956. Briljant jong fysioloog te Groningen, de VS en Leiden. Hij ging zich toeleggen op de mathematische biologie en schreef samen met professor Sneddon het standaardwerk The Mathematics of Medicine and Biology. Zijn werk trok ook aandacht in de VS en het Leids Universiteitsfond (LUF) benoemde hem in 1966 tot bijzonder hoogleraar mathematische antropobiologie. Hij vormde al snel een 'vreemde eend in de bijt': colleges gaf hij nauwelijks en in zijn wetenschappelijk werk richtte hij zich toen al op de 'control of aging'.

Toen het LUF begin 1969 aan de Medische Faculteit advies vroeg over de verlenging van Defares aanstelling, bleken daar al ernstige bezwaren tegen hem te leven. Men maakte o.a. bezwaar tegen zijn eigen medische praktijk (hij had inmiddels in Leiden een praktijk geopend: 'anti-aging' d.m.v. vitamine-suppletie, celtherapie en chelatietherapie). De faculteit bracht een negatief advies uit over zijn herbenoeming, maar het LUF herbenoemde Defares niettemin voor een nieuwe periode van vijf jaar, hetgeen door de faculteit 'onder protest' werd geaccepteerd. Verklaarde destijds tegenover De Telegraaf dat het kankeronderzoek in Nederland niets voorstelde en betoonde zich aanhanger van Moerman. In 1975 trok Defares, die inmiddels een goedlopende praktijk in Leiden had, zich terug toen een eventuele herbenoeming ter sprake zou komen.

Sindsdien heeft hij ook geen wetenschappelijke publicaties meer geproduceerd en beperkt hij zich tot op het lekenpubliek gerichte pseudo-geleerde propagandistische boeken (Celtherapie [1973], Chelatietherapie, 120 jaar jong [1987] etc.) die inhoudelijke ondersteuning moeten geven aan zijn praktijk. Tot op de dag van vandaag zet de inmiddels 73-jarige zijn praktijken voort.

Lees ook