Encyclopedie: Schüssler-zouten of celzouten

Het
gaat om een twaalftal homeopathisch
verdunde (maar niet geschudde) zouten, in 1873 bedacht door Wilhelm
Heinrich Schüßler (1821-1898). Behandeling met celzouten heet ook
wel ‘biochemische geneeskunde’. Schüßler zou deze zouten hebben aangetroffen in de as van
gecremeerden. Hij meende dat alle ziekten werden veroorzaakt door een
tekort in de lichaamscellen aan een of meerdere van deze zouten. Het
is dus een adaptatie van de homeopathie aan de toen nieuwe leer van
de cellen. Er zijn ook toegevoegde zouten, waaronder gewoon
bakpoeder, maar ook met spannende ingrediënten als arsencium en
lithium, jood, koper en zink. Op enkele aandoenlijke websites lezen
we: ‘mineraalzouten die zó klein zijn gemaakt dat het lichaam deze
herkend [sic] als iets dat in het lichaam aanwezig zou moeten zijn’.
Deze Schüssler-zouten worden vooral door natuurgenezers toegepast.
Wegens de hoge verdunning (D6 tot D12, dus een miljoen tot een
biljoen maal verdund) zijn ze natuurlijk onwerkzaam.

De twaalf celzouten zijn:

1. CaF2 
2. Ca3(PO4)2  3. FePO4   4. KCl  5. K3PO4  6. K2SO4  7. Mg3(PO4)2  8. NaCL (keukenzout)  9. Na3PO4 10.  Na2SO4 11. SiO2 12. CaSO4