Door: C.N.M. Renckens | Geplaatst: 21 december 2013

De trucendoos van Roland Pluut: kwakzalverij als dekmantel

Ik heb het altijd als een van mijn grootste prestaties op het gebied van de kwakzalverijbestrijding
beschouwd, de ontmaskering van een drietal nieuwe ‘charitatieve’ gezondheidsfondsen in 2000,
maar hield aan die prestatie tegelijkertijd een bittere nasmaak over omdat ik er nooit achter was
gekomen wie toch het meesterbrein achter deze trucendoos was.

De trucendoos van Roland Pluut: kwakzalverij als dekmantel
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 “RECTIFICATIE

Dit
artikel bevat de volgende feitelijk onjuiste passages die gerectificeerd dienen
te worden:

Onder het kopje “De eerste jaren” is ten onrechte vermeld:

In augustus 1999 was in Zürich (Zw.) de Stiftung United Organisations
Health Care (UOHC) opgericht, met vooral Nederlanders in het bestuur, onder
wie de oud-politieman Joep van der Wolk, de arts-acupuncturist W.L. Pluut-Lin
en Ronald Pluut, consultant
“.

In het bestuur van UOHC (Zwitserland) zaten niet voornamelijk
Nederlanders. Pluut is nooit bestuurder van UOHC geweest. Pluut-Lin is in
2008 bestuurder geworden van de eerst later opgerichte Oostenrijkse stichting
UOHC en is nooit bestuurder geweest van de Zwitserse stichting UOHC.

Onder het kopje “Stand van zaken 2013” is ten onrechte vermeld:

De bestuurders Schuitemaker en Lagerweij kregen steeds meer tegenzin
tegen het contractueel onvermijdbare betalen van forse bedragen aan Pluuts
Zwitserse holding UOHC en gaven er in 201 de brui aan
“.

UOHC is een stichting, waarbij Pluut bestuurlijk niet betrokken is
(geweest).

Eveneens onder dit kopje wordt vermeld dat Zhupeng Luo een aangenomen kind
van Pluut en Pluut-Lin is. In werkelijkheid is hij hun pleegkind.

Onder het kopje “Korte schets relevante bedrijven en stichtingen” is ten
onrechte vermeld:

MaxiDelta is het bedrijf van Ronald Pluut, gevestigd in Den Haag en
opgericht in 1991. Het bedrijf heeft uitsluitend Chinese werknemers,
waaronder zijn vrouw Pluut-Lin en richt zich met adviezen over fondsenwerving
voor goede doelen op Nederland en China. Het biedt daarna project-organisatie
en ‘direct marketing’. Naast de directeur telt het bedrijf 5 (Chinese)
personeelsleden. De website stelt: ‘Maxi Delta has specialised in fundraising
for charities. Both by raising new donors as to maximise the gift level of
donors’. De kwakfondsen zaten lange tijd vast aan dit bedrijf, dat voor
‘geringe prestaties en diensten’ grote sommen gelds in rekening bracht, aldus
enkele oud-bestuursleden tegen Argos. Hun eveneens contractueel verplichte
zwijgplicht verhinderde hen vrijuit te spreken over die situatie, waarvan zij
zich met veel moeite (en hoge kosten) hebben losgemaakt.

De stelling dat de bedoelde fondsen voor geringe prestaties en diensten
grote sommen gelds aan Maxi Delta B.V. dienden te betalen vindt onvoldoende
steun in de feiten.

Verder is onder het kopje “Bespreking” ten onrechte gesuggereerd dat Pluut
betrokken is geweest bij de oprichting van de Stichtingen Artrose Zorg, SWIBG
en Stichting Kankerbehandeling en -Preventie. Van een dergelijke
betrokkenheid van Pluut is niet gebleken.

Bij vonnis d.d. 27 mei 2014 heeft de voorzieningenrechter van de rechtbank
Amsterdam bevolen deze rectificatie openbaar te maken via de toevoeging aan
de digitale weergave van dit artikel.”

Groot was mijn opwinding dan ook, terwijl ik al
zeker tien jaar niet veel meer had vernomen van die ‘kwakfondsen’, toen
ik de uitzending van het onderzoeksjournalistieke radioprogramma Argos
van 18 mei 2013 beluisterde. Dankzij grondig speurwerk bracht dat nieuwe
feiten aan het licht en vielen de stukjes van de legpuzzel op hun
plaats. De initiator van deze drie en later nog een aantal andere ‘goede
doelen fondsen’ is de Haagse zakenman en communicatieadviseur Roland
Pluut, gehuwd met de Chinese acupuncturiste Pluut-Lin. Een uitzending
van Radar op 28 november 2011, waaraan ik destijds niet al te veel
aandacht had geschonken, had ook al nadere feiten aan het licht
gebracht…

Het gehele artikel, dat recent
verscheen in het Nederlands Tijdschrift tegen de Kwakzalverij, is als
PDF-bestand bijgevoegd (zie de link rechtsboven aan deze pagina).

C.N.M. Renckens

Profiel: (1946) Hij studeerde geneeskunde aan de RUG en behaalde het artsdiploma in 1971. Na werkzaam te zijn geweest als tropenarts in Zambia volgde zijn specialisatie tot vrouwenarts. In die kwaliteit is hij sinds 1980 verbonden aan het Westfries Gasthuis te Hoorn. Sinds 1988 bekleedt hij het voorzitterschap van de Vereniging tegen de Kwakzalverij. Hij is auteur van vele publikaties op het gebied van kwakzalverij en alternatieve geneeswijzen, zowel in de lekenpers als in de professionele pers. Van zijn hand verschenen vier boeken: ‘Hedendaagse kwakzalverij’ (1992), ‘Kwakzalvers op kaliloog’ (2000), ‘Genezen is het woord niet. Biografische schetsen van de twintigste meest notoire genezers van de twintigste eeuw’ (2001) en zijn in handelseditie verschenen dissertatie ’Dwaalwegen in de geneeskunde. Over alternatieve geneeswijzen, modeziekten en kwakzalverij’ (2004). In 2006 werd hij wegens zijn verdiensten voor de kwakzalverijbestrijding benoemd tot ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

Gerelateerde artikelen

page - 17 november 2021

De VtdK hanteert de volgende definitie van kwakzalverij:

tijdschrift - 11 oktober 2019

Kwakzalver Tisscher blijkt in het BIG-register te staan. Met een Wob-verzoek hopen we erachter te komen hoe dat mogelijk is.

page - 11 oktober 2019

Kwakzalver Tisscher blijkt in het BIG-register te staan. Met een Wob-verzoek hopen we erachter te komen hoe dat mogelijk is.