Encyclopedie: Irritatie van de ruggengraat

Uit: Tussen Waarheid en Waanzin: een encyclopedie der pseudo-wetenschappen

30 apr 2009 | Van de Webredactie | Laatste wijziging: 28 aug 2010

Verouderde diagnose, opgekomen rond 1820 onder Britse plattelandsartsen, gebaseerd op het idee dat de ruggengraat op een bepaalde plaats ge�rriteerd kon raken (en daar ook gevoeliger was), waarna allerlei organen die op die plaatsen met het centrale zenuwstelsel verbonden waren, ook ontregeld konden raken.

Edward Shorter, medisch historicus

Rust was de beste remedie. Menige vrouw met hysterische symptomen (*hysterie) was om die reden vele jaren aan het bed gekluisterd. De diagnose raakte in Europa omstreeks 1870 uit de mode, en werd vervangen door de *reflextheorie, volgens welke niet alleen de ruggengraat via zenuwen met inwendige organen was verbonden, maar dat in wezen alles met alles verbonden is. In de VS werd in de eerste helft van de 20ste eeuw de diagnose irritatie van de ruggengraat echter nog regelmatig gesteld.

Literatuur
Shorter, E., From paralysis to fatigue. New York, 1992.

Uit: Tussen Waarheid en Waanzin: een encyclopedie der pseudo-wetenschappen, door Marcel Hulspas en Jan Willem Nienhuys (vierde herziene druk, De Geus, 2002).

naar boven